Grietje M. Hoogland

Een featurefilm van 140 minuten, dwars door heel Berlijn, volledig gefilmd in één take. Dat is de opzet van de film Victoria. In de film volg je de Spaanse Victoria (Laia Costa) die na het stappen om drie uur ’s nachts vier jongens tegenkomt. Langzaamaan raakt ze betrokken bij de dubieuze activiteiten van Sonne (Frederick Lau) en zijn vrienden. Bijna tweeënhalf uur zit de camera zonder cuts bovenop Victoria’s belevenissen.

Dicht op de huid

Het resultaat is verbluffend. Victoriais spannend, sexy en ontzettend echt. Doordat de camera grotendeels handheld meeloopt met Victoria zit je haar dicht op de huid en beleef je mee wat zij beleeft. Je ziet de awkwardness wanneer ze flirt met Sonne daardoor nét iets dichterbij dan comfortabel is voor de kijker, en je ziet hoe ze zich naïef laat onderdompelen in wat de jongens uitspoken. Een biertje stelen, een auto kraken, overval. Maar langzaamaan leren we Victoria beter kennen, en lijkt haar naïviteit meer op bewuste onbevangenheid. Victoria blijkt sterke zenuwen te hebben die goed van pas komen wanneer een bloedstollende ontknoping nadert.

Een film in één take

Het is al eerder gedaan: een featurefilm maken in één take. Het bekendste voorbeeld is Russian Ark (2002), dat zich in de Hermitage in Sint Petersburg afspeelt. Rond het jaar 2000 was de digitale techniek goed genoeg om featurefilms in één take te kunnen maken: ervoor kon het niet omdat film- en videorollen gewoon niet lang genoeg waren. Het behoeft geen uitleg dat het een hele risicovolle manier van filmen is. Alles moet in één keer goed gaan, anders kan je weer helemaal opnieuw beginnen. Victoriawas in poging drie helemaal goed. Bovendien is het lastig om het verhaal spannend te houden. Wellicht dat er daarom maar een handjevol van dit soort films bestaan, en dat weer andere, zoals Birdman(2014), in de montagekamer worden geplakt alsof het in één take is gefilmd.

Dit wetende groeit het respect voor regisseur Sebastian Schipper, die acteurs en crew midden in de nacht dwars door Berlijn stuurt, met als resultaat een superspannende, maar door Victoria’s onbevangenheid ook ontspannen en humoristische film.

Dit artikel verscheen in augustus 2015 op cultuurwebsite CLEEFT.