Voor de zekerheid: Vincent van Gogh was dus helemaal niet zo’n emotieman die met woeste streken zijn gevoelens op het doek spetterde. Uit zijn brieven blijkt dat hij heel scherp keek hoe hij kleuren moest mengen, en hoe hij ze naast elkaar op het doek moest aanbrengen om de juiste kleuren te krijgen, en het juiste beeld. Hij zette de werkelijkheid om zich heen om in vorm en kleur. Kijkend naar zijn werk kan je niet anders dan tot dezelfde conclusie komen.
Dit schilderijtje, getiteld De Schovenbinder (1889), kent bijna niemand, en toen ik het zag liep iedereen het voorbij, maar volgens mij is dit werk het meest representatief voor zijn gevoel voor harmonie en zijn kundigheid om deze te laten zien. Het origineel is van Millet (want Van Gogh schilderde vaak werken van grote meesters na om te leren begrijpen wat deze kunstenaars deden), en er zit een gesloten en tegelijk open golfbeweging in de figuur en het stro, en in de verftoets die hij hanteert. De lijnen bewegen omhoog en weer omlaag en je blik wordt dwingend gestuurd langs al het moois in dit schilderij. Het is heel treffend in al zijn eenvoud. Wat een goed oog had Van Gogh. Dit werk vind ik ijzersterk, en adembenemend mooi.
Grietje M. Hoogland 
Plaats een reactie