Grietje M. Hoogland

Aangemoedigd door de vele lezers van mijn artikelen Excuses – een brief aan Halbe Zijlstra en Excuses deel 2: reactie van Rutte deel ik graag deze nooit verstuurde brief aan Mark Rutte met jullie. Ik schreef hem in 2012, toen de bezuinigingen op kunst en cultuur voelbaar werden en ik wanhopig werd vande vele bijbaantjes die ik moest aannemen. Inmiddels gaat het iets beter maar kan ik nog steeds niet rondkomen van het werken in de cultuursector. Mijn werkervaring groeit, maar de situatie waarin de sector verkeert verslechtert. Al denkt de VVD daar natuurlijk anders over.

Geachte heer Rutte,

“Wat doe je voor werk?” “Ik serveer mensen koffie en broodjes.” Begrijp me niet verkeerd: ik doe het werk met veel plezier. Maar ik had me mijn leven anders voorgesteld.

Ik ben afgestudeerd als cultuurwetenschapper. Ik heb een masterdiploma dat veel waard is, voor mij en voor Nederland, en mijn kennis en vaardigheden wil ik heel graag goed benutten. In een museum bijvoorbeeld. Of als schrijver. Ik ben breed, overkoepelend opgeleid en kan het dus allemaal. Dan moet het toch mogelijk zijn om daar een baan in te vinden. Dacht ik.

En ja, toen ik in 2007 aan mijn opleiding begon waren er zeker goede kansen op de banenmarkt. Ik had mijn toekomst uitgestippeld: ik zou kunst dichter bij de mensen brengen. Heel idealistisch misschien, maar ook heel hard nodig. Zoveel mensen in Nederland denken dat kunst vaag is, of saai, of veel te ingewikkeld. Het tegendeel is waar, en ik heb bewezen, door mensen die niets van kunst wisten als proefpersoon te nemen, dat het heel makkelijk is om die deur te openen. Zij zijn mij dankbaar voor het openen van een wereld die zo mooi is, dat het je leven verrijkt. Daar wilde ik heel, heel graag mijn beroep van maken.

Maar laten we realistisch blijven. Mijn kansen om dit te verwezenlijken waren ook in 2007 al niet heel groot. Maar ze waren er. Maar tijdens mijn opleiding begon Kabinet Rutte I, met een staatssecretaris op cultuur die trots was op het feit dat hij niets met cultuur heeft, te schrappen en snijden in kunst en cultuur. En toen ging alles mis. Ik ben nu een succesvol afgestudeerd cultuurwetenschapper zonder kansen. En een hele generatie collega’s met mij, die post sorteren, bedden verkopen of uitkeringen trekken. Dat doet niet alleen ons pijn. Dit beleid doet heel Nederland pijn. Omdat een prachtige wereld van kunst en cultuur naar de knoppen gaat. Omdat cijfers belangrijker zijn geworden dan het welzijn en geluk van de inwoners van dit mooie land. Dat doet mij pijn, en dat zou u ook pijn moeten doen.

Met vriendelijke groet,
Grietje Hoogland.