Grietje M. Hoogland

Omdat Facebook op een gegeven moment in een klaagmuur leek te veranderen, ben ik op 12 januari 2011 begonnen met een Vrolijkheidsoffensief. Elke dag postte ik iets vrolijks op Facebook, gedurende 100 dagen. Hierna werd het tijd voor iets anders, en zodoende startte ik met elke dag een kort stukje over kunst. Dit heb ik tot #042 volgehouden van 22  april tot 25 juni 2011. Toen moest ik toch echt afstuderen. Hier de laatste serie Vrolijkheidsoffensief Kunst: Verzoeknummerweek!

#037: Vandaag de choreografe Chisato Minamimura. Dans had ik nog niet gehad (en theater ook niet, daar moet ik wat aan doen!), dus bij deze is het mooi om daar aandacht aan te besteden.
Minamimura is een bijzondere choreografe, want ze is doof. En doordat ze doof is, moet ze de muziek voelen, en zijn haar stukken heel ritmisch. Ook zijn ze heel fysiek: heel sterk op het lichaam gericht. Er wordt veel geklapt en gestampt en geluid gemaakt met het lichaam en de grond. Het is heel mooi, en heel bijzonder om te zien.
Helaas is er weinig van haar werk te vinden op internet. In het volgende filmpje kan je zien hoe ze kijkt naar stukken van andere choreografen. Haar doofheid heeft daar een hele grote rol in.

#038: Vandaag het New Babylon-project van Constant Nieuwenhuis, beter bekend als de CoBrA-kunstenaar Constant. Hoewel hij het meest bekend is als CoBrA-kunstenaar, is hij zo’n 15 jaar lang, van half jaren ’50 tot eind jaren ’60, heel fanatiek bezig geweest met het ontwerp van New Babylon, kort gezegd de niet-kapitalistische stad, en een groot deel van die 15 jaar heeft hij ernaast niet eens geschilderd.
Het project bestaat uit schetsen, ontwerpen, tekeningen, schilderijen en maquettes, in het is naar eigen zeggen een ontwerp voor architectonische structuren, waarin de mens bevrijd is van geestdodend werk. Alles is zo ontworpen dat de mens, “Homo Ludens” (de spelende mens) zich volledig kan ontplooien en in elke behoefte direct voorzien wordt. Helaas heb ik niet kunnen vinden hoe dat dan precies in zijn werk gaat, ik zou heel erg graag willen weten hoe die structuren zijn, en hoe het volgens hem kan dat de mens zich daardoor beter kan ontplooien.
Een paar jaar geleden werd dit project opgepikt in de VS, waar een grote solotentoonstelling is geweest over het New Babylon-project. Het is tot nu toe de enige tentoonstelling van de Nederlandse Constant in de VS, en hij was er heel trots op.

#039: Vandaag het werk van Diego Medina. Het werk van deze Braziliaan is niet makkelijk te omschrijven. Hij maakt tekeningen en grafische ontwerpen voor alles dat beeld nodig heeft lijkt het, van skateboarden tot etalages, van stickers tot… Nouja van alles. Ik zou zijn stijl omschrijven als horror vacuï (angst voor lege ruimte), een term die wordt gebruikt voor bijvoorbeeld Oud-Keltische afbeeldingen, waarin geen enkel plekje leeg gelaten wordt. Ook doen zijn tekeningen denken aan het werk van Keith Haring, die ook werkt met scherpe lijntekeningen, die de ene keer gewoon zwart-wit blijven, en de andere keer opgevuld zijn met een explosie aan kleur. Zelf zegt Medina over de invloed op zijn werk: “i love psychedelic art, love european movies from the 60s and 70s, love dirt, love bad drawing (like terry johnson / king terry from japan), love marc bell´s work (he´s from canada). and so it goes….”
Dat hij van ‘dirt’ houdt is in elk werk wel te zien, lekker drabberige substanties komen van het vlak afdruipen. Zo ook in dit werk, dat een illustratie is voor het (als ik het wel heb) Argentijnse tijdschrift Göoo Magazine, waarin meer én minder bekende kunstenaars de eer krijgen om een bladzijde te vullen. Zowel het werk van Medina als het tijdschrift zijn voor mij een eye-opener!

#040: Vandaag de Dom van Milaan. Net als vele Katholieke kerken is ook deze over een aantal eeuwen gebouwd, waardoor er verschillende bouwstijlen te zien zijn. Het is de op drie na grootste dom ter wereld.
De bouw begon in 1386, met een Laat-gotische stijl. In 1408 was de helft van de kerk alweer klaar, maar toen stopte het werk voor bijna een eeuw, omdat het geld op was. Vanaf 1500 werd er weer gebouwd, de koepel werd erop gezet, en er werd veel aan het interieur gewerkt.
In de 17e eeuw werd aan de gevel begonnen, het was de Barok, wat inhoudt dat ‘druk, veel en pompeus’ in de mode was. Ze hebben de eerste laag gemaakt, en je ziet inderdaad dat deze rij vol afbeeldingen is, de deuren zijn plomp vierkant, en het is vrij druk. Begin 19e eeuw kwam de gotiek opnieuw in de belangstelling, en het is dan ook in de Neo-Gotische stijl dat de bovenste ramen in de gevel werden gebouwd, met spitsbogen, en vrij weinig detail, maar met veel boogjes en reliëf, zoals ook in deze afbeelding is te zien. Dit zijn overigens vervangingen van wat ervoor al was geplaatst.
Uiteindelijk is de kerk volledig afgekomen op 6 januari 1965. Met tussenpozen heeft de bouw dus bijna 6 eeuwen geduurd, en al die verschillende stromingen en tijden zijn terug te zien in het interieur en exterieur van deze Dom.

#041: Vandaag een verzoek van mijn moeder: haar vroegere pottenbaklerares Paulien Ploeger. Ze heeft gelijk: ik heb nog geen aandacht besteed aan steengoed, dus bij deze komt er een nieuwe kunstvorm bij.
Samen met Her Comis heeft zij een pottenbakatelier aan de Oude Biltdijk in Friesland, waar ze allebei heel verschillende dingen maken. Her maakt vaak heel groot werk waarin hij toeval laat meespelen, terwijl Paulien zich heel sterk bezig houdt met de structuur van klei, en met verschillende technieken. Het meest werkt ze met zoutglazuur, een eeuwenoude techniek waarbij zout wordt toegevoegd in het verhittingsproces, wat vervolgens een reactie aangaat met de buitenlaag van het object. Hierdoor ontstaat een heel sterk ondoordringbaar glimmend laagje, wat de potten zelfs geschikt maakt voor het opbergen van zuren als dat nodig is.
De omgeving waar ze werkt: de oude dijk, inspireert haar enorm. De grond en de klei zijn terug te zien in het oppervlak van deze pot, alsof het uitgedroogde kleigrond is. Leuk is dat deze pot dus ooit ook uit klei bestond: zo is de originele structuur van het materiaal aan de buitenkant nog te zien.

#042: Verzoeknummerweek! Vandaag het verzoek om een quote te nemen uit een boek, waarover gediscussieerd kan worden. Ik vond het lastig om een goede te vinden, maar deze vond ik wel inspirerend, door Lewis Carroll, uit Through the Looking Glass. Ik ga dus niet teveel zeggen, je mag alle kanten op met je gedachten: weet je zes onmogelijke dingen? Heeft het zin om zes onmogelijke dingen te bedenken? Vind je het een leuke quote waar je wat mee kan? Natuurlijk mag je ook suggesties doen voor andere quotes.