De foto’s van de Deen Mads Gamdrup zijn heel interessant. Op het eerste gezicht lijken de heldere, gekleurde stippen al te hinten naar een kleurtheoretische benadering, vanwege de primaire kleuren, en omdat ze worden geplaatst in een raster. En inderdaad: hij werkt vanuit de theorieën van Newton en Goethe om monochromatische kleuren naar wit toe te buigen, wat een heel intens effect heeft op de toeschouwer. In het echt zijn de werken bijna duizelingwekkend.
Een beetje theorie is hier dus wel even nodig. Newton definieerde kleur als een reflectie van licht, en hij ontwierp een kleurenspectrum zoals je die ziet als je licht breekt via een prisma. Deze kleuren worden door Gamdrup gebruikt, maar dan met een inkjet printer.
Goethe’s theorie heeft met name te maken met de impact van kleur op de toeschouwer: nabeelden, visuele effecten etc. Deze theorieën zijn heel belangrijk voor Gamdrup, en hebben als resultaat dat zijn werken bol staan van deze nabeelden en effecten. Dat maakt de werken zo heftig om naar te kijken.
Het grappige is dat ik dit soort werk eerder heb gezien, een paar jaar geleden. Roland Schimmel heeft een soortgelijke aanpak. Er zijn verschillen: hij mengt kleuren samen en gebruikt geen raster, en er zijn grote zwarte stippen in zijn werken te zien die de blik sturen. Daardoor gaan de kleuren buiten de stippen nog sterker zinderen. Ook Schimmel blijkt bezig te zijn met deze kleur- en lichttheorieën, zowel als theorieën over perceptie.
Ik weet niet of de kunstenaars elkaar hebben ontmoet, maar een duotentoonstelling lijkt mij bijzonder interessant.
Bewerking van dit artikel.
Grietje M. Hoogland 
Plaats een reactie